Knuffelcoaches en huilebalken

Dat schelden op de scheidsrechter en schreeuwen naar kinderen anno 2016 niet meer kan is inmiddels wel duidelijk. Positief coachen vormt, naar alle waarschijnlijkheid, samen met core-stability training en dynamisch korfbal de top 3 van modetrends in korfballand. Inderdaad, een modetrend. Want als een paar grote namen met iets nieuw en aannemelijk aankomen lopen we er in grote getale, als makke schaapjes achteraan. Goed bedoeld natuurlijk. Maar wie het verhaal niet goed doorgrond komt al snel tot verkeerde conclusies met als resultaat een nieuw klok-en-klepel-verhaal. Zo is ook het fenomeen “de knuffelcoach” ontstaan.

De knuffelcoach, de huilebalk en de dupe
Mag ik u even voorstellen aan de knuffelcoach. Hij coacht louter positief, benoemt enkel wat goed gaat en laat zijn spelers doen wat zij zelf leuk vinden. Naar eigen zeggen veel beter dan zijn collega de huilebalk. Die heeft altijd een excuus: de scheids was slecht, zijn spelers spelen niet geconcentreerd of hebben de verkeerde instelling. De knuffelcoach vind dat kinderen vooral plezier moeten hebben en niet bezig moeten zijn met winnen. De huilebalk is juist van mening dat korfbal, zoals voetbal, gelijk staat aan oorlog en alles daarmee ondergeschikt is aan winnen.

De dupe zijn de spelers. Zij nemen beide al een poosje niet meer serieus. Bij de knuffelcoach komen ze overal mee weg en dat is wel lachen! Maar zijn complimenten nemen zij al lang niet meer serieus, die krijgen ze toch wel. “Ach, meedoen toch is belangrijker dan winnen.”, aldus de knuffelcoach. De huilebalk hebben ze inmiddels ook wel gehoord. Altijd maar schreeuwen en aanwijzingen geven, de wil om deze man serieus te nemen is al weg sinds de veldcompetitie. Als hij dit seizoen niet stopt, zullen er wel een paar opstappen of vragen of ze in een ander team mogen. “Alleen de sterken kunnen blijven.”, aldus de huilebalk.

Regel #1: zelf logisch blijven nadenken

Regel #2: effectief trainen is weten waar de balans moet liggen
Wie met zijn spelers de top wil bereiken moet er voor zorgen dat zij alles voor hun sport over hebben. Dit gaat vaak verder dan alleen bezig zijn tijdens de trainingsuren. De sport wordt met de jaren een way-of-life. Iets dat alleen kan worden bereikt als de spelers vanuit zichzelf (intrinsiek) gemotiveerd zijn. Dit proces gaat bij iedereen anders en de uitkomst is op zijn zachts gezegd onvoorspelbaar. De volgende drie pijlers zijn daarin erg belangrijk:

1) Autonomie: spelers willen (het gevoel hebben) zelf invloed uit te kunnen oefenen;
2) Verbondenheid: spelers willen zich thuis voelen in de sport;
3) Competentie: spelers zijn opzoek naar succeservaring, iets om trots op te zijn;

Regel #3: zelf logisch blijven nadenken
Er zijn maar weinig kinderen die als ze op een sport komen al bezig zijn met bovenstaande pijlers. De aanleiding om te sporten is vaak simpel en heeft veelal nog niets met presteren te maken. Denk aan spelen met vriendjes, een ontzettende drang om te bewegen, of ouders die willen dat ze een sport kiezen. Naar mate ze ouder worden verandert hun motivatie door alle ervaringen die ze op doen en de natuurlijke fysieke, mentale, emotionele fases die zij doorlopen als mens. U WIST DIT AL! Maar in uw rol als coach ziet u de wereld soms anders.

De huilebalk probeert dit proces tevergeefs te forceren en creëert daarmee veelal een vijandige omgeving waarin spelers geen invloed meer mogen en uiteindelijk willen uitoefenen. De knuffelcoach daarentegen denkt dat alles vanzelf wel goed komt, want hij weet dat succesbeleving komt uit een lange serie van kleine verbeteringen. Hij vergeet echter dat er ook fases zijn dat spelers juist behoefte hebben om extrinsiek gemotiveerd te worden. Bovendien zal er iemand moeten zijn die zo nu en dan spelers wijst op hun taken en verantwoordelijkheden naar het team toe. Met uitsluitend schouderklopjes geven lukt ook dat niet.

De knuffelcoach, de huilebalk en de balans
Waarschijnlijk heeft u tijdens het lezen van dit artikel u zelf al lang overtuigd dat u nog een knuffelcoach, nog een huilebalk bent. Dat was echter niet mijn punt. Sterker nog, het interesseert mij eigenlijk geen ene moer wie of wat u bent in die zin en het zou u ook niet moeten boeien. Ik daag u graag uit het volgende te doen (besteed hier maximaal 15-30 minuten aan):

1) pak pen en papier;
2) tekenen een lijn met helemaal links “plezier” en helemaal rechts “prestatie”;
3) markeer het punt waar volgens u dit seizoen de perfecte balans ligt;
4) schrijf vervolgens op voor welke kernwaarden u wilt staan als coach, minimaal 3, maximaal 5;
5) schrijf op wat u de komende tijd wilt bereiken met uw team;
6) hoe denkt u dit op effectieve wijze voor mekaar te krijgen ?
7) hoe gebruikt u de drie pijlers om uw spelers tijdens dit proces te stimuleren;
8) bekijk nu uw antwoorden en stel uzelf de volgende vragen: waarom? waarom? waarom?
herhaal dit proces, totdat u geen vragen meer weet te bedenken over uw eigen antwoorden;
9) laat iemand die u goed kent het papier zien en vraag of u alles duidelijk en eerlijk hebt geformuleerd.

Wat bent u nu?
Nu u geen knuffelcoach, huilebalk of schaap meer bent, zult u voortaan zonder label door het leven moeten. Gelukkig bent u nu in het bezit van een briefje met daarop een omschrijving van uw eigen identiteit. Een blauwdruk voor uw eigen visie, een bewijs van zelf nadenken. Ik feliciteer u van harte!

Nog geen reacties

Reageer als eerste op dit artikel!

Reageer