Kritiek op eigen visie – Jakob’s sabbatical

(2011) Na jaren van spelplezier is het tijd geworden voor een pauze. Ik ben even niet met korfbal bezig en ook Teambespreking staat even stil. Maar sport zit nou eenmaal in het bloed en in mijn geval is het ook erg aanwezig in de bovenkamer. Zo bedenk ik mij dat ik me eigenlijk nog nooit erg verdiept heb in de fysieke kant van sport. En aangezien mijn oudste twee is geworden besluit ik daar eens in te duiken. Gewoon maar eens beginnen met input van de site en zo kijk ik even later naar video’s van agilitytraining (red. dank aan  Karel de Hooge) .

Als snel is het balletje alweer aan het rollen. Ik speur het internet af naar informatie en ook duik ik weer eens in de sportliteratuur. Zo zet ik o.a. mijn tanden in de “Excelerende Sportcoach” en daarop besluit ik dat het tijd wordt om eens flink zelfkritisch te worden en mijn visie op de sport eens stevig onder de loep te nemen. Het hele jaar besteed ik aan zelfkritiek op mijzelf als trainer en coach (natuurlijk ook als speler), controleer ik mijn eigen kennis op feiten en probeer deze aan te vullen daar waar ik er behoefte aan heb. Eigenlijk gebeuren dit soort dingen veel te weinig.

Zonder visie vaar je blind. Tijdens mijn rustperiode spreek ik diverse trainers en ik probeer achter hun visie te komen. Ik kom langzamerhand tot de conclusie dat duidelijke visie een schaars iets is. We hebben wel een idee waar we ongeveer naartoe zouden willen gaan met een ploeg, maar het beeld is wazig. Geen visie betekend geen duidelijke doelen, dus geen planning en geen structuur in training en coaching. Iedere zaterdag gewoon kijken wat er mis gaat en dat de week daarop trainen. Als we het niet vergeten dan voegen we wat oefeningen toe om de spelers het spelletje van de trainer te laten spelen. Het gaat adhoc, is oneffectief en zonder enige vorm van overleg met de spelersgroep. En even lijkt het te werken. Maar geloof mij, je zult op deze manier nooit het uiterste uit een team halen en zeker niet over de lengte van een heel seizoen. Je succes is slechts een tijdelijke opleving wat te danken is aan verandering. Zodra het nieuwe van je trainingen af is zakt het niveau al snel weer naar de middelmaat.

Vaak vormt gebrek aan kennis en gebrek aan zelfkritiek het probleem. We weten niet beter, dus doen we het maar zo. Tijdverdrijf en bezigheidsterapie is het gevolg en iedereen vindt het op den duur wel best. We doen wat spelletjes, maar zonder enige samenhang. Het sluit niet op elkaar aan en tijdens de wedstrijd hoor je de stem van de coach vaker dan die van de spelers in het veld, omdat de spelers zijn spelletje kennelijk maar niet willen begrijpen. Als je samenhang en communicatie wilt zien in de wedstrijd moet je met een duidelijk en gestructureerd plan komen!

Wanneer ik na de zaal besluit weer eens wat te gaan korfballen en toevallig een keer met de selectie mee train val ik met mijn neus in de boter. André geeft namens de korfbalstars een training met als thema “Paal centraal”, het lijkt voor mij het laatste, missende stukje van de puzzel. Wanneer ik aan het einde van het seizoen ook het einde van “Sacret Hoops” (Phil Jackson over zijn visie bij de Chicago Bulls)  heb bereikt heb ik mijn eigen visie duidelijk en met zekerheid op het netvlies: hoe ik om wil gaan met mijn spelers, hoe ik mijn trainingsschema wil opbouwen, wat en hoe ik dat over wil brengen, enzovoort. Blijf gewoon teambespreking volgen zou ik zeggen. Daarmee is de tijd geworden om weer te gaan trainen, want niemand heeft wat aan je visie als je er niets mee doet. Ik heb er weer zin in en het koekhappen kan weer beginnen!

Nog geen reacties

Reageer als eerste op dit artikel!

Reageer