Scheidsrechter of spelleider

Waar ik al 25 jaar als senioren scheidsrechter voor de KNKV actief ben, moet mij toch iets van het hart. Ik ben toch niet de enige die zich na bijna iedere korfbalwedstrijd verbaasd over de manier van leiding geven, toch? Jonge scheidsrechters die op zaterdagmorgen voor jeugdploegen staan, respecteer ik enorm. Ik zal hen ten aller tijde stimuleren en zo goed mogelijk begeleiden. Echter recentelijk deed zich wel een erg bijzondere situatie voor…

Mijn jeugdteam kon kampioen worden in de uitwedstrijd tegen de medekoploper. De uitslag was medebepalend voor het kampioenschap, die dag zou een gelijkspel voldoende zijn voor een gedeeld kampioenschap. De leiding was in handen van een jonge meid (ca 19 jaar)  met weinig ervaring. De doelpunten vielen moeizaam en ieder doelpunt zou de winnende kunnen zijn. Dan wordt er een doelpunt gemaakt door een tegenstander, die overduidelijk verdedigd wordt.  Na appèl van mij als coach ontstond er twijfel bij de leiding. Was het nou wel of niet verdedigd? Had ik doorgezet, dan hadden we een vrije bal gekregen en was het doelpunt niet toegekend. Ik heb mij ingehouden en vervolgens de situatie geaccepteerd. De rest van de wedstrijd zal ik jullie besparen.

De wedstrijd eindigde uiteindelijk met een zwaar bevochten gelijkspel en beide ploegen werden kampioen. Zestien blije kinderen blij i.p.v. acht, fantastisch! Toch hield ik, ondanks de feestvreugde van mij en de kinderen, een gevoel van onrechtvaardigheid.

Zo ging ik naar een wedstrijd in de  reserve 2e klas. De man in het zwart was al iets op leeftijd en deed geen enkele moeite om het spel op enig tempo te volgen. De achterkant van de korf werd dan ook geen enkele keer gehaald. Wel werden er over en weer strafworpen gegeven.  Natuurlijk zaten hier een aantal terechte bij, maar bij een groot deel konden grote vraagtekens geplaatst worden. Er ontstond na verloop van tijd veel ergernis bij spelers, en zo ook bij mij. Ik dacht: weer iemand die het korfbal ondergeschikt maakt aan zichzelf en als een dictator op de spelers reageert. Geen enkel besef dat deze spelers twee keer in de week trainen, dat coaches zich wekelijks voorbereiden en dat er veel beleving is t.o.v. het korfbalspel.

Niemand durfde meer een opmerking te maken. Een nevel en een verziekte sfeer hingen voelbaar in de hal: weg zaterdag en weg spelplezier! Weer kwam dat gevoel van onrechtvaardigheid. Vervolgens breekt er een speler door, die door de tegenstander wordt overgenomen. De bal wordt zonder een overtreding doorgespeeld en wordt na zo’n 30 centimeter door een stilhangende hand geblokt, fuuuuuuuuut! Stip. Door deze onrechtvaardigheid reageerde ik als publiek. De spelers durfden al lang niet meer. In een nette zinsnede heb ik de arbiter op alle criteria gewezen en waarom hij in deze situatie niet het recht had om een strafworp te geven. Uiteraard kon deze autoriteit maar een ding doen om zijn ongelijk te bewijzen: Ik ben de scheidsrechter! Wegzending van mijn persoon was een feit. Ik vond het ook wel prima, want nu hoefde ik deze belabberde act en one-man show niet meer te aanschouwen.

Ik kom ook graag bij het topkorfbal. Eerst nog even over beoordeelaars die eigenlijk zelf beoordeling nodig hebben: volgens mij kan het niet uitblijven dat we in korfbalminnend Nederland binnen drie jaar de beoordeellaar van de beoordeellaar krijgen, met de daarbij behorende cursus, die nog eens zes avonden in beslag neemt. Volgens mij is er maar een manier om de juiste beoordeling te krijgen: vraag beide ploegen om een beoordelingsformulier in te vullen en drink eens een biertje met de verliezende partij. Uiteraard moet je hierbij wel de nodige objectiviteit in acht nemen. Terug naar het topkorfbal, ik was bij de Challenge. Een geweldige happening en wie van het spel houdt moet erbij zijn. Natuurlijk volgde ik onze arbiters. Ik zag beslissingen en handgebaren, die Hans Kazan in de schaduw kunnen zetten. Gebaar en beslissing stonden weer loodrecht tegenover elkaar.

Dan de grote finale van dit evenement. Een geweldige strijd tussen de Tulips en de Talents, echte korfbalpromotie! De wedstrijd werd terecht gewonnen door de Talents, maar met een duidelijke kanttekening. Als experiment werd het geven van een gele kaart onlosmakelijk verbonden aan een strafworp voor de tegenpartij. In de eindfase tracht een speler van de Tulips de bal van de grond van zijn verdedigingsvak te pakken. Een speler van de Talents reageert een fractie later. De Talents kregen tot mijn verbazing het balvoordeel en behielden daardoor onterecht balbezit. De speler van de Tulips vraagt om uitleg en krijgt een gele kaart en dus ook een strafworp tegen. Wanneer de bondscoach bij de arbitrage om opheldering vraagt, krijgt ook hij een gele kaart en dus ook weer een strafworp tegen. Dat zijn dus twee strafworpen. De wedstrijd werd hiermee definitief beslist…

Zo’n experiment kan prachtig, spectaculair en erg leuk zijn voor de neutrale toeschouwer. Nu gaan we terug naar de kern en aanleiding van de situatie. Laat ik voorop stellen dat de scheids, gezien de reacties van speler en coach, terecht de kaarten gaf. Maar een gerechtvaardigde beslissing had dit grote toernooi een andere winnaar kunnen bezorgen. Ik had de indruk dat de nieuwe regels en het belang van de arbiter weer eens de bovenhand hadden en de reacties en emoties van coach en speler ondergeschikt waren. Jammer, jammer, jammer!  Het experiment was volgens mij belangrijker voor de scheids dan voor mijn zo geliefde korfbalspel. Het heeft mijn dag niet kunnen bederven, maar volgens mijn gevoel ging het hier wederom om een geval van onrechtvaardigheid.

Buiten deze voorvallen is er in iedere wedstrijd die ik zie of leid, wel een moment dat er vraagtekens komen over de gemaakte beslissingen. Ik zou hier rustig het forum mee kunnen vullen. Mijn boodschap is: Blijf als spelleider communiceren op een humane manier. Doe dit met alle mensen die korfbal spelen of beleven, de coaches, begeleiders en toeschouwers, omdat we zo van het spelletje kunnen blijven houden. Genieten kun je met elkaar. Dit geldt voor iedereen, dus ook voor de spelleider.

Ik scheids? Dus niet!

3 reacties

  1. Henry 10-10-2012

    “Dat is nou eens de vinger op de zere plek neerleggen. Je zou ze een brief moeten sturen. Kan er zo een stuk of 10 opnoemen. Had vandaag een toets Organisatie & Management waarbij er verschillende leiderschapsstijlen werden behandeld. Misschien wordt het tijd om mijn kennis over te dragen. Volgens mij zijn dit mensen met een autoritaire leiderschapsstijl en zouden ze zich eens om moeten scholen naar de moderne participatieve stijl. In dat geval krijgt de relatie tussen leidinggevende en medewerker namelijk veel aandacht. Langs de lijnen wordt er wel eens gesproken over “”beleving””. Een erg raar woord, maar over het algemeen toch wel aanwezig bij de meeste mensen. Ieder op zijn eigen manier. Het is jammer dat deze autoritaire scheidsrechters geen enkel mededogen hebben met de beleving van de spelers. Wanneer er wordt geklaagd op de leiding, wordt dit te vaak gezien als aanval op de scheidsrechter als persoon. Dit is he-le-maal niet de bedoeling. We zijn gewoon opzoek naar rechtvaardigheid!

    Laat ik duidelijk zijn. Het belang van scheidsrechters is erg groot, maar het belang van de sport is groter.” {reactie overgezet van vorige site}

  2. Jan Paul 10-10-2012

    Een scheidsrechter wordt meestal gezien als noodzakelijk kwaad, maar zij behoren tot het spel, net zo goed als de spelers en coaches. Misschien is het verstandig om eens te gaan bekijken hoe je als coach invloed op de arbitrage kunt uitoefenen om het spel naar je eigen hand te zetten in plaats van deze verbaal te lijf te gaan. Draai de situatie eens om … {reactie overgezet van vorige site}

  3. hendrik 10-10-2012

    “Een spelleider kan het spel in goede banen leiden en kan daarmee ook omgaan met de emotie van de spelers. Deze mensen hebben vaak ook geen kaarten nodig.
    Jan-Paul bedoeld volgens mij in zijn reactie de scheidsrechter die niet met de emotie van de spelers en coaches kunnen omgaan. Dit zijn ook de scheidsrechters die voor de grootste problemen zorgen. Deze mensen staan bij het voorstellen al met een hand bij het zakje waar de kaarten inzitten. Ik ben helemaal geen tegenstander van kaarten, als het nodig is mogen ze wat mij betrft worden gegeven. Maar de meeste kaarten vallen over het algemeen naar aanleiding van een discutabele beslissing van de scheidsrechter. Dan wil er nog wel eens een opmerking vallen. Dan krijgt de scheidsrechter de macht om dat met een kaart te bestraffen.
    Als ik de opmerking van Jan-Paul goed begrijp wil die dan op dat moment zijn charmes in de strijd gooien.!!! Dan toch liever de spelleidster. Maar een jonge meid van 19 met weinig ervaring kom je niet zo vaak meer tegen” {reactie overgezet van vorige site}

Reageer